Welvarende verwaarlozing

De samenleving toont grote bezorgdheid over arme, kansarme kinderen en de verhoogde kans dat zij geen toegang hebben tot gezondheidszorg en onderwijs, of dat zij zich in hun volwassenheid tot drugs of criminaliteit wenden. Er wordt minder aandacht besteed aan kinderen van welvarende ouders, die hun eigen reeks problemen hebben. Emotionele verwaarlozing blijft vaak onopgemerkt of wordt niet gemeld, wat te wijten kan zijn aan een vooroordeel ten opzichte van welgestelde, bevoorrechte mensen of een neiging om ouders de schuld te geven van het verwennen of in de watten leggen van hun kinderen.

Welvarende ouders erkennen vaak dat hun kinderen worstelen met gedragsproblemen, academische problemen of sociale relaties, maar zij kunnen aarzelen om hulp te zoeken uit angst om berispt te worden, of zij kunnen schaamte of schuldgevoelens ervaren over hun rijkdom. Net als alle ouders houden welvarende ouders van hun kinderen en zorgen zij voor hen; wanneer er echter problemen ontstaan, worden familieprogramma's of counseling zelden aangeboden.

Het is waar dat welvarende kinderen overladen kunnen worden met geld of materiële bezittingen, terwijl zij tegelijkertijd verstoken blijven van liefde en genegenheid. Verwaarlozing kan optreden wanneer ouders te druk zijn om tijd met hun kinderen door te brengen, nanny's inhuren of hun kinderen naar een kostschool sturen terwijl zij zelf reizen voor zaken of plezier. Academische prestaties of goed gedrag worden beloond met materiële bezittingen, maar te veel luxe op jonge leeftijd kan leiden tot een gebrek aan grenzen en een sterk gevoel van aanspraak, zelfs narcisme.

De hedendaagse beroemdhedencultuur heeft de situatie verergerd, omdat rijkdom, macht en roem als waardevolle doelen worden beschouwd.

Extreem lage frustratietolerantie – Kinderen die opgroeien zonder grenzen hebben doorgaans een slechte impulscontrole en raken gemakkelijk gefrustreerd wanneer dingen niet op hun manier gaan. Ouders geven vaak toe aan hun eisen om lelijke driftbuien te vermijden. Deze lage frustratietolerantie zet zich voort in de volwassenheid.

Gevoel van aanspraak – Een kind dat leert dat slecht gedrag positieve resultaten oplevert, ontwikkelt een gevoel van aanspraak met zeer weinig aandacht voor de behoeften of rechten van andere mensen. Het gevoel van aanspraak strekt zich uit tot de volwassen jaren en manifesteert zich vaak door het gebruik van denigrerende taal die racistisch of seksistisch van aard kan zijn.

Gebrek aan gepast schuldgevoel – Schuldgevoel is niet altijd een negatieve emotie; het dient als een krachtige buikreactie die ons vertelt dat we iets verkeerd hebben gedaan. Een gezond schuldgevoel ontwikkelt zich echter alleen binnen de context van hechte relaties. Een jeugd waarin relaties afwezig zijn maar elke wens wordt ingewilligd, creëert volwassenen die geen gepast schuldgevoel of gevoel voor morele rechtvaardigheid hebben.

Gebrek aan copingvaardigheden – Kinderen leren omgaan met moeilijke problemen door over situaties te praten met een ouder die actief luistert en begeleiding biedt. Een kind dat geen gezonde manieren leert om te copen, ervaart de moeilijkheden van het leven als overweldigend.

Verveling – Kinderen waarderen zelden regels en routines, die zij als vervelend en saai ervaren. Regels en routines ontwikkelen echter structuur en zelfbeheersing die nodig zijn om de uitdagingen van het dagelijks leven aan te gaan naarmate kinderen volwassen worden. Kinderen die opgroeien zonder structuur worden volwassenen die zich bedreigd voelen door alles wat in hun weg staat. Materiële goederen en het zoeken naar sensatie nemen vaak de plaats in van relaties en emotionele nabijheid. Verslavend gedrag komt veel voor.

Gebrek aan doelgerichtheid – Wanneer kinderen opgroeien zonder verantwoordelijkheden, hebben zij geen doelen of gevoel van doelgerichtheid. Ze zijn doorgaans emotioneel leeg, en hun innerlijke spanning kan resulteren in verbale of fysieke agressie naar anderen.

Anderen de schuld geven – Jonge volwassenen zijn vaak afhankelijk van familierijkdom of trustfondsen, maar tegelijkertijd geven zij snel ouders en andere mensen de schuld van problemen in hun leven. Ouders accepteren de schuld vaak omdat zij al schuldgevoelens of een gevoel van falen ervaren.

Slechte planningsvaardigheden – Kinderen die opgroeien met een gevoel van aanspraak visualiseren vaak een onrealistische toekomst van grandioze dromen en verlangens, of zij worden volwassenen die zo bang zijn voor uitdagingen en onzekerheid dat zij zonder richting door het leven gaan. Welvarende jonge volwassenen kunnen zonder houvast rondzwerven of ten prooi vallen aan sekten of andere vormen van uitbuiting, terwijl anderen een vertekend beeld van de werkelijkheid kunnen vertonen, wat kan resulteren in bizar, ongepast gedrag.

Verminderd empathisch vermogen – Volwassenen die opgroeien in welvarende gezinnen zijn vaak emotioneel onvolwassen en kunnen moeite hebben met het oppikken van sociale signalen en het reageren op de emoties en behoeften van anderen. Als gevolg hiervan kunnen zij grote moeite hebben met integratie in sociale groepen, wat kan leiden tot gevoelens van isolatie en eenzaamheid. Sociale banden die in de kindertijd worden gelegd, zijn doorgaans oppervlakkig en zetten zich zelden voort in de volwassenheid.

Problemen met het weerstaan van groepsdruk – Volwassenen die opgroeien omringd door rijkdom en privileges hebben doorgaans zwakke persoonlijkheden die worden overgespeeld door grandiositeit. Als gevolg hiervan kunnen zij zich onzeker voelen wanneer het aankomt op het weerstaan van groepsdruk of de verleiding van materiële goederen.

Moeilijkheden met competitie – Kinderen uit welvarende gezinnen hebben vaak moeite met samenwerken met anderen, waardoor competitie ofwel een strijd is die gewonnen moet worden, ofwel een probleem dat vermeden moet worden om angst en gevoelens van onzekerheid te voorkomen.

Preventie en behandeling van welvarende verwaarlozing – Ouders en kinderen moeten het belang inzien van het stellen van grenzen en het zeggen van nee, en dat het leven altijd moeilijkheden kent, zelfs in de aanwezigheid van extreme rijkdom. Het vermogen om gevoelens te uiten, inclusief liefde, is cruciaal.

Hulp zoeken – Welvarende ouders en kinderen profiteren van de expertise van een gekwalificeerde psychiater, die de situatie kan beoordelen en psychische aandoeningen, middelenmisbruik of stoornissen zoals ADHD kan uitsluiten. Een psychiater kan ook depressie, angst of andere onderliggende problemen identificeren. Gezinstherapie helpt ouders om te gaan met schuld en schaamte en te leren de cyclus van welvarende verwaarlozing te doorbreken.

De weg naar geluk: Counseling helpt welvarende gezinnen te beseffen dat waar geluk niet voortkomt uit succes of materiële rijkdom, maar uit prestatie en een gevoel van doelgerichtheid. Instrumenten om een doel in het leven te vinden zijn onder meer filantropie, ondernemende initiatieven, deelname aan activiteiten die positieve maatschappelijke verandering bevorderen en het zijn van een rolmodel voor anderen.